De uitdagingen van het ouderschap: Machteloosheid en emoties

Gepubliceerd op 6 februari 2024 om 10:50

Ken je dat gevoel van machteloosheid? Dat je eigenlijk alles wilt oplossen, maar dat niet kan en je dus geduld moet hebben. Voor mijzelf vind ik dit al lastig, maar als het om mijn kinderen gaat, wordt machteloosheid gecombineerd met frustraties en emoties. Je probeert 100 oplossingen te bedenken, maar geen enkele lijkt goed genoeg te zijn. Zo voel ik mij al een aantal jaar. Zoals sommigen in mijn blog kunnen lezen, woont mijn dochter bij haar vader. Dit is nooit mijn keus geweest, laten we dat vooropstellen, maar ik had het naast me neergelegd.

Ondertussen staat de kleine meid al 1,5 jaar onder toezicht en dacht ik de goede kant op te gaan. Hiervoor was veel aanpassing nodig. In gesprekken met organisaties werd ook gezegd dat ik mij erbij neer moest leggen dat mijn ex anders is en dit misschien het hoogst haalbare in communicatie is. Dit vond ik zelf moeilijk te begrijpen omdat ik als moeder mij volledig wil aanpassen in het belang van mijn kind en ik dan ook verwacht dat iedereen zo is. Uiteindelijk heeft dit een soort van rust gegeven, maar blijft het voor mij onbegrijpelijk.

 

De laatste weken heeft mijn dochter het heel moeilijk. Wanneer ze bij ons is, probeert ze haar verhalen te vertellen maar is ze erg emotioneel. Ze hangt nog meer om mij heen dan normaal, en is ook erg vermoeid. Ze staat aangemeld om therapie te gaan volgen omdat zij het toch erg moeilijk heeft met de scheiding. Er speelt meer in haar hoofdje dan wij eerst dachten. We proberen door middel van gesprekjes, boeken en knutsels erachter te komen waar zij mee zit.

 

Dit zet mij wel in een tweeledige positie: ik ben natuurlijk haar moeder en dingen die ze zegt kunnen mij raken. Ook hier ben ik tot een bepaalde hoogte open over, want emoties mogen er zijn, leren wij de kinderen. Naast moeder ben ik ook hulpverlener en wil ik er natuurlijk alles aan doen zodat mijn dochter niet beschadigd raakt en hierdoor een moeilijke jeugd krijgt. Ik zet dingen in die ik heb geleerd, waardoor het lijntje tussen hulpverlener en moeder erg dun is. Het belangrijkste voor mij is natuurlijk dat het goed gaat met mijn kind.

 

Ondertussen zijn er zorgen, die zal ik in een andere blog delen en hoe ik hiermee omga. Bedankt voor het lezen en hopelijk tot snel!

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.